Lamentatio
Mens, lamentans, perite effugit, et simul tandem novam, laetam domum suam degustat, ultra viscera serpentis sapientis qui superbe mundi fatum sustinet, se pigre sinens sopiri iucundo torpore eius qui leniter cor eius indulgens tangit, certe ab homine haud arrogante raptum.
Et tu quae in labiis meis pendes, vere misera, descendes, nonne te dedes?
Incessanter, insistenter, procedit per viam oscillantem et dissonam, indulgens et alienans symposium huius meae constantis inquisitionis, quae saepius arroganter fallit utopianam meam continuationem, irrationabiliter desideratam ab primo meo pulsu, quae tenerrime etiam terram mirabiliter attonitam reliquit.
Et tu quae in labiis meis pendes, vere misera, descendes, nonne te dedes?
Mens, miserabiliter, callide effugit et interim tandem novam laetam domum degustat, ultra viscera serpentis sapientis qui mundi fatum pedantico modo sustinet, sinens se pigre in somnum sopiri iucundo torpore alicuius qui dulciter blanditur cor eius indulgens, certe raptum ab homine minime superbo.
Et tu quae in labiis meis pendes, vere misera, descendes, nonne te dedes?
.jpeg)